กระสอบทรายของเหมียวเอง

I believe... เหมียวเชื่อนะแง๊ว... เชื่อ... ว่าทุกคนต้องเคยผ่านพ้นคำถามชวนเวียนหัวนี้มาแล้วแง๊ว

มันจะอะไรกันนักกันหนากันนะ กับไอ้... โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไรจ๊ะ...?

มันเป็นคำถามที่ยากกว่าคำถามที่ว่า ไก่กับไข่ อะไรเกิดก่อนกันอีกนะ เอิงเอย~

คือ หากเป็นไก่กับไข่เนี่ย เราก็ยังพอยกเหตุผลขึ้นมาสนับสนุนได้ใช่ไหม? ว่าอะไรเกิดก่อนกัน บ้างอาจจะบอกว่า ไก่นั้นวิวัฒนาการมาจากไดโนเสาร์ ไก่ต้องเกิดก่อน บ้างก็ว่าไดโนเสาร์ก็ออกไข่ได้ แล้วหากไม่มีไข่จะมีไก่ได้ยังไง? เห็นไหม มันยังหาเหตุหาผลมาเถียงกันได้..

แต่ไอ้คำถามยอดนิยมของครูอนุบาลนี่สิ หาได้ไหมเหมียวถามนิด...? ขนาดโตๆอย่างเหมียวยังไม่มีปัญญาตอบ เหมียวพูดตามตรงว่างสงสารเด็กอนุบาล

เมื่อครั้นเรายังเด็ก ครูมักจะเห็นเด็กอยู่ว่างๆ จึงเอากระดาษมาแผ่น ดินสอสีมาสองสามแท่ง แล้วบอกให้วาดรูปสิ่งที่หนูอยากเป็นในอนาคต

ครูขา หนูอยากอยู่บ้านเฉยๆ นอนอยู่บ้าน ตอบอย่างนี้ตกไหมคะครูขา?

ตกดิแง๊ว....

เด็กๆเลยจำใจต้องหาคำตอบมาอัดใส่เจ้ากระดาษนรกตรงหน้า ครั้งคิดเท่าไหร่ก็ไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไร (ก็อนาคตมันอีกยาวเด็กจะรู้ไหมล่ะครูขา...) เมื่อคิดไม่ได้ เด็กจึงต้องงัดวิชาลับก้นหีบ "มั่วจ๊ะ" ขึ้นมา(เด็กสมัยนี้มันถึงสตอเบอแหลกันเก่งไงล่ะเออ)

แล้วซวยซ๊วยซวยที่ไอ้คำถามเนี้ยะ มันวิวัฒนาการได้เร็วยิ่งกว่าไดโนเสาร์ออกไข่อีกนะเออ ตอนแรกวาดภาพเฉยๆใช่ไหม หลังๆมันไม่สะใจแง๊ว เกิดวิวัฒนาการกลายเป็น... ภาพพร้อมคำอธิบาย วาดมาแล้วอธิบายด้วยว่าทำไมหนูถึงอยากเป็นอาชีพนี้

ก็...ก็...ครูขา เป็นแล้วมันได้เงินนี่คะตอบอย่างนี้ตกไหมคะ...

ก็ตกสิแง๊ว

ครั้งนี้ เด็กจึงงัดวิชาลับออกมาอีกหน มั่วสิแง๊ว

หนูอยากเป็นหมอ(เงินเดือนดีค่ะครู) เพราะหมอช่วยเหลือคน

หนูอยากเป็นตำรวจ(ใต้โต๊ะเยอะค่ะครู) จะได้ช่วยเหลือประชาชน

หนูอยากเป็นครู(ท่าทางแปะเจี๊ยะจะดีนะคะครู) จะได้ช่วยเหลือเด็ก

แนวๆหน่อยก็... หนูอยากเป็นนักบินอวกาศ(หวังสูงไว้ ดีค่ะครู) จะได้เที่ยวไปในอวกาศ

ไม่รู้ว่าสังคมมันเป็นอะไรกันไปหมดนะ ทำไมคนที่ต้องการความช่วยเหลือมันเยอะจริง=_="พอมานึกย้อนดูนะแง๊ว ถามมากี่รอบเหมียวตอบไม่เคยเหมือนกันสักรอบเลยเงี๊ยว แต่อาชีพเดียวที่เหมียวไม่เคยตอบก็คือ... หนูอยากเป็นครู แง๊ว

เพราะทำไมไม่อยากเป็นน่ะเหรอ ทีอย่างนี้ตอบได้ครูไม่เคยถาม ก็เพราะเงินเดือนน้อยไงล่ะแง๊ว... เอ๊ย... ไม่ใช่...! ก็เพราะเหมียวไม่อยากมานั่งยิงคำถามโลกแตกใส่เด็กน่ะสิแง๊ว อยากบอกในฐานะคนที่เคยเป็นเด็กเลยล่ะว่ามันเป็นคำถามที่น่าเบื่อที่สุดในรอบปี...

เอาเทปทศกัณฐ์เด็กของคุณปัญญามาเปิดให้เด็กดูจะเป็นการฆ่าเวลาที่ดีกว่าอีกนะแง๊ว...

โดยส่วนตัวก็ไม่ได้สนใจรายการนี้หรอกแง๊ว แต่ยังไงมันก็น่าสนใจกว่าไอ้คำถาม โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไร อีกนะ

ก็ลองคิดดูดีๆสิแง๊ว เด็กอนุบาลมันจะรู้อาชีพสักกี่อาชีพกัน อย่างเก่งๆก็หมอ ครู ตำรวจ นักบินอวกาศ... มันก็ตอบวนเวียนกันไอ้สี่อย่างนี่ล่ะแง๊ว แล้ว99%ของเด็กทั้งหมด โตขึ้นมาไม่ได้เป็นอย่างที่เขียนในนั้นสักคนหรอกแง๊ว

ก็เพราะไอ้สิ่งที่อยากเป็นมันเลี้ยงปากเลี้ยงท้องไม่ได้ไงแง๊ว ไม่ก็เกินปัญญาจะเอื้อมคว้า

แล้วอย่างที่บอกไป คำถาม... มันวิวัฒนาการได้ จากอนุบาลวาดภาพธรรมดา ขึ้นประถมมันวิวัฒนาการแบบก้าวกระโดดมาเป็นเขียนเรียงความล่ะเออ.... ทีนี้ วิชาลับก้นหีบต้องถูกงัดออกมาใช้งาน=_=" อีกแล้วล่ะแง๊ว ครั้งนี้ยิ่งมัวแหลกลานกว่าครั้งก่อน ก็ฉันไม่รู้นี่หว่าว่าอยากเป็นอะไร ตอบคำเดียวไม่พอต้องเขียนเหตุผลอธิบายอีกแง๊ว!

แล้วไอ้อาชีพที่พอเอามามั่วได้ก็เช่นเคย ตัวเลือกสี่อย่าง

หนูอยากเป็นหมอเพราะหนูอยากช่วยเหลือผู้คนที่เจ็บทุกข์ได้ยากคนแก่คนเฒ่าทำบุญทำทานให้สัตว์ร่วมโลก บลาๆๆ อัดเข้าไปให้ครบหนึ่งหน้า เอ้าเอวัง

จนถึงตอนนี้ ขึ้นม.ปลาย ก็ยังไม่วายเจอไอ้วิวัฒนาการนี่... หนูอยากเข้าคณะไหน?

แต่ไอ้ที่เรา 'อยากเข้า' กับ 'จะเข้า' มันแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวอะค่ะครูขา...

เมื่อโตขึ้นมาเรื่อยๆ เหมียวก็ได้บรรลุว่า สิ่งที่เรารักไม่อาจทำให้ท้องเราอิ่ม สิ่งที่เราอยากเป็นมันไม่ใช่สิ่งที่เราทำได้ดี... และสิ่งที่เราเลือกควรจะเป็นอาชีพที่ทำให้เรามีเงินพอกินพอใช้ และคิดว่าเราจะทนอยู่กับมันไปชั่วชีวิตได้ต่างหาก................ แง๊ว

คิดได้เช่นนั้นก็ยิ้มกับครู และพูดเบาๆ

"เหมียวจะเข้าคณะ___ แง๊ว"

เหมียวรู้ว่า... มันไม่ใช่สิ่งที่เหมียวอยากเป็นเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้อาชีพนั้นมันเรียกว่าอะไร เรียกว่าลูกจ้างกินเงินเดือนล่ะมั้ง ฮ่าๆ จนกระทั่งถึงตอนนี้ เหมียวก็ไม่เคยได้ตอบคำถามนั้นให้ถูกต้องเสียที และตอนนี้ที่เหมียวรู้แล้วว่าเหมียวอยากเป็นอะไร ก็ไม่อาจตอบมันได้อยู่ดี... เพราะเหมียวเลือกที่จะเป็นสิ่งที่เหมียวไม่ได้อยากจะเป็นไงล่ะ

สิ่งที่เหมียวรัก เหมียวคงเป็นไม่ได้... เพราะเหมียวไม่มีความกล้าพอที่จะเสี่ยงไปทางที่ลำบาก...

ว่าแล้วก็เอากลอนที่เหมียวชอบมากมาแปะ ทางที่เหมียวเลือกเดินคงจะเป็นทางที่หลายๆคนเลือก ปลอดภัย... แต่ก็เป็นทางที่น่าเบื่อ

The Road Not Taken

by Robert Frost

เหมียวชื่นชมผู้บรรยาย ที่เขาเลือกเดินในทางที่น้อยคนนักจะเลือกเดิน... และในตอนนี้ที่เหมียวรู้แล้วว่าตัวเองอยากเป็นอะไร เหมียวก็ไม่มีความกล้าที่จะเดินไปตามทางที่น้อยคนนักจะเดินผ่าน

แล้วก็ระลึกไปถึงคำถามในตอนเด็ก... "โตขึ้นอยากจะเป็นอะไรจ๊ะ"

ตอนนี้ที่มีคำตอบ... ก็ไม่มีใครถามเสียแล้ว

แง๊ว