กระสอบทรายของเหมียวเอง

วันก่อนมีเพื่อนถาม ทำไมถึงอยากขึ้นคาน ขี้เกียจตอบบ่อยๆประกอบกับดองมานาน จึงขอพิมพ์บ่นลงบล็อกแทนดีกว่านะฮ้า

ความเห็นส่วนตัวของเมี๊ยวเองนะฮ้า

อย่างที่เพื่อนๆหลายคนรู้ เหมียวเป็นสาววาย เหมียวบ้าการ์ตูน เหมียวชอบเขียนนิยาย เหมียวชอบเพ้อฝัน (แม้จะเข้าคณะเศรษฐศาสตร์ที่ไม่มีเรื่องพรรณนี้อยู่ก็ตาม) เช่นนั้นเหมียวจึงติดอยู่กับ "โลกในฝัน" "ห้องสมุดในฝัน" "ตัวละครในฝัน"

ซึ่งนั่นก็ทำให้การใช้ชีวิตในโลกความเป็นจริงยากจนเกินบรรยาย เพราะทุกสิ่งไม่ได้เป็นไปตามที่เราคิด ตามที่เรากำหนด เจอเพื่อนมนุษย์ที่ทำตัวงี่เง่าจนไม่อยากยุ่งด้วยก็เยอะ ทั้งตัวผู้และตัวเมีย

ก็เพราะหลายสิ่งไม่เป็นไปตามที่เราคิด เพราะเรามันพวกคนเอาแต่ใจนี่แหละ ทำให้อยากขึ้นคาน

อ่านการ์ตูนรักหวานแหววมาเยอะ เยอะจนเอียน บางทีก็คิดว่ามันจะทะเลาะอะไรกันนักหนากับเรื่องเล็กน้อย งี่เง่า อ่านไปเยอะๆก็รู้สึกเอียนสัมพันธ์ระหว่างชาย-หญิงไปเลย เพราะตอนนี้เดี๋ยวก็ดีกัน เดี๋ยวก็มีมือที่สาม เดี๋ยวก็ทะเลาะกัน เดี๋ยวก็ไม่เข้าใจกัน เดี๋ยวก็เข้าใจผิด หากชีวิตรักมันวุ่นวายเหมือนทะเลที่เดี๋ยวสงบเดี๋ยวคลื่นโถมใส่เดี๋ยวพายุมา แบบนี้จะคบกันไปทำไม

และเพระเห็นความสัมพันธ์ของเพื่อนหลายคนในชีวิตจริงที่คล้ายๆการ์ตูนด้วย ทำให้ยิ่งเอียน เดือนนี้มันทะเลาะกัน ไม่นานก็ดีกัน ทะเลาะกัน ร้องไห้ จะเลิกๆ สุดท้ายก็ไม่เลิก เออ... ขอให้รักกันนานๆนะ สาธุ

อย่างที่เคยบอก มองคนรักกัน ทะเลาะกัน เลิกกัน มีใหม่ เยอะแยะ แถมเคยมีเพื่อนโทรมาบ่นเกี่ยวกับชีวิตรักรันทดของมันกับแฟนบ่อยๆ เลยยิ่งทำให้ขยาด คบกันไม่นานก็เลิก แล้วก็มีใหม่อีกแล้ว ทั้งที่ปากก็เคยบอกว่ารักคนนั้น แต่กลับเปลี่ยนมาที่อีกคนอย่างง่ายดาย

เหมียวอยู่คนเดียวของเหมียวมาเกือบสิบแปดปีก็ไม่เคยเดือดร้อน เหงาก็ยังมีเพื่อน มีแมวที่บ้าน มีนิยายให้เขียน มีคนอ่านเป็นกำลังใจ

พูดง่ายๆคือพอใจกับชีวิตตอนนี้

และดวยความที่เป็นคนประเภท ไม่ชอบให้ใครมาตามจ้ำจี้จ้ำไช เอาแต่ใจ ไม่ชอบตามใคร ไม่ชอบรอใคร แถมเกลียดเด็ก ทำอาหารไม่เป็น ทำงานบ้านได้แต่ไม่ชอบทำ เหมียวจึงพบว่าตัวเองเป็นคนที่โคตรไม่เหมาะกับชีวิตคู่(ประมาณว่าใครแต่งกะตูมันคงโคตรซวย)  

นอกจากพ่อแม่แล้วคงไม่มีใครมาตามเอาอกเอาใจเรา(คนเอาแต่ใจ)หรอก ตามที่เพื่อนเล่ามา...ผู้ชายน่ะคบช่วงแรกๆก็เอาใจดี แต่ช่วงหลังมันทำอย่างกับเราเป็นกระสอบทราย ว่าไปโน่น

เพราะงั้น หากคบกันแล้วต้องเลิกกันสักวัน จะคบไปทำม๊าย

เหลือเชื่อมะ คนที่มีความคิดแบบนี้เขียนเรื่องรักๆได้เป็นวรรคเป็นเวร ทั้งชาย-ชาย และ ชาย-หญิง=A=

 tagที่เคยทำถามว่ารักกับชอบ ต่างกันยังไง... ตอบในนี้ละกัน

ความรักสำหรับเหมียวมันเหมือนว่า หากเราตื่นมาตอนเช้าแล้วไม่เจอคนคนนั้น เราจะรู้สึกว่าชีวิตเราขาดอะไรไป เราอาจเหงา อาจเศร้า แต่เราก็ยังมีชีวิตต่อไปได้

ความชอบคือการชอบพียงส่วนใดส่วนหนึ่งทั้งที่ยังไม่รู้จักเขาดี แอบมองไปวันๆ รู้สึกชื่นชมด้านที่ดีของเขา

 ความหลงสำหรับเหมียวคือการต้องการเป็นเจ้าของ การยึดติดว่ามันเป็นของกู มันห้ามเป็นของคนอื่น หากมันเป็นมันต้องตายแล้วกูจะตายตาม

 มันก็แค่ความคิดของแมวนิรนามบ้าๆตัวหนึ่งที่ปลงตกกับชีวิต สิ่งที่ทำให้ตื่นมาแต่ละวันคือความคิดว่าวันนี้ยังมีตูนวายที่ต้องโหลดอีกเพียบ วันนี้บลีชเล่มใหม่ออก วันนี้วันพีซออกแล้ว วันนี้มีงานคอส นิยายเรายังแต่งไม่จบเรายังตายไม่ได้

มหาลัยรึ คณะที่เราเลือกเข้าเราก็ไม่ได้ชอบ ไม่ได้สนใจ พบว่ามันน่าเบื่อด้วย แค่เลือกทางปลอดภัยที่จบไปแล้วมีงานที่สามารถซัพพอร์ทตัวเองและพ่อแม่ได้  คณะที่ชอบ ที่อยากเข้า มี... เข้ายากด้วย แต่จบมาแล้วมันไม่การันตีชีวิตที่มีเงินให้ใช้แบบสบายได้

ผู้ชายที่เหมียวกรี๊ด เหมียวชอบ มันก็มีแต่ในนิยาย ในการ์ตูนที่ทุกอย่างเป็นความฝัน ทุกอย่างสวยงาม

หากถามถึงพี่แปดแปดแปด เหมียวไม่เคยคิดอยากคบกับพี่เขา เหมียวคิดแต่จะตัดใจ

เหมียวคิดว่าการขึ้นคานเป็นทางที่จะทำให้เหมียวมีความสุขที่สุด เหมียวไม่ชอบการทรมาน เหมียวไม่ชอบการทะเลาะไร้สาระ ความเข้าใจผิด ความไม่แน่นอนว่าเมื่อไหร่จะทะเลาะกันอีก เหมือนการเดินเรือในทะเล... เหมียวชอบอยู่บนแผ่นดิน อาจมีภัยทางธรรมชาติบ้างนานๆครั้งแต่ก็อยู่ในบ้านอย่างปลอดภัย

เพราะเหมียวไม่ชอบขัดแย้ง เหมียวชอบอยู่ของเหมียวเงียบๆ คิดอะไรเพลินๆ ปล่อยจิตให้ล่องลอยไปวันๆในโลกส่วนตัวของเหมียว เหมียวจึงไม่เหมาะกับการมีครอบครัว

เหมียวเคยทำงานค้นคว้าเกี่ยวกับการแต่งงานเพราะโปรเจกต์โต้วาที การเห็นจำนวนของคนที่หย่าร้างปัจจุบันทำให้เหมียวยิ่งปลงตก

หากสุดท้ายจบลงด้วยการเลิกกัน การหย่า การแตกแยก แล้วจะคบกันแต่แรกทำไม? คือคำถามของเหมียว

สู้อยู่คนเดียว เป็นโสดปล่อยให้ชีวิตล่องลอยไปวันๆ สบายๆ ไม่มีอะไรมาผูกมัด ไม่ดีกว่ารึ อยากไปไหนก็ไป อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ดีกว่าการมานั่งทะเลาะกันวันๆเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง แล้วสุดท้ายก็เลิกกันรึ

เหมียวเป็นคนคิดมาก สมัยก่อนแค่ทะเลาะกับเพื่อนยังกลุ้มจนนอนไม่หลับ แล้วจะประสาอะไรกับแฟน หรือครอบครัว คงได้เป็นโรควิตกจริตไมเกรนกินตายก่อนแน่นอน

เพราะงั้นเส้นทางคานทองจึงสบายใจ = =V

(แต่ถึงเราไม่ขึ้นคานก็ไม่มีใครมาสนใจเรา สุดท้ายก็ต้องกลับขึ้นอยู่ดี เรียกว่าพอใจในทางเลือกเดียวที่มี ฮ่าๆ)