กระสอบทรายของเหมียวเอง

“เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว”

แอร๊ยส์ เมี๊ยวจะมาแบบซีเครียด (หลังจากดองนาน)

            หลายครั้งในชีวิตข้าพเจ้าได้รับคำตักเตือนให้ “เลิกทำตัวเป็นเด็ก” แม้ว่าในเวลานั้นข้าพเจ้ามีอายุเพียงแค่สิบสองปี และผู้พูดอายุเพียงสิบสี่ปีก็ตาม เมื่อไหร่กันที่ควรจะเลิกทำตัวเป็นเด็ก และเมื่อไหร่กันที่ควรจะทำตัวให้สมกับเป็นเด็กคือคำถามที่ข้าพเจ้าถามตนเองมาตลอด

                เพื่อนคนหนึ่งเคยกล่าวไว้ว่า ทำไมคนเราต้องโมโห เวลาโดนว่าว่าเป็นเด็ก ก็ดีแล้ว เพราะเรายังไม่แก่ แน่นอน เพื่อนไม่ได้พูดจริงจังอะไรหรอก แต่คำพูดของเพื่อนคนนี้ก็ทำให้ข้าพเจ้าได้คิด

                แล้วอะไรกันเล่าคือการ “ทำตัวเป็นผู้ใหญ่” พูดจาปากอย่างใจอย่าง ต่อหน้าพูดอย่างลับหลังคิดอีกอย่างเพราะต้องตาม “กาลเทศะ” หรือการดื่มเหล้าเที่ยวดึก

                หากให้เทียบกันแล้วการ “ทำตัวเป็นเด็ก” น่าจะดีกว่าการ “ทำตัวแก่แดด” เยอะ แม้ว่าวันนี้ข้าพเจ้าถึงวัยที่สมควรจะโตได้แล้ว แต่ข้าพเจ้าก็ยังคงไว้ซึ่ง “นิสัยเด็กๆ” ให้คนว่ากล่าวว่า “หัดโตเสียที” อยู่บ่อยๆ แต่ข้าพเจ้ากลับมีความสุขเสียอีกที่ได้ทำตัวเป็นเด็กในเวลาที่ทำได้

                เด็กหลายคนอยากโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ แต่พวกเขาไม่รู้หรกอว่าโลกของผู้ใหญ่มีอะไรที่ซับซ้อนและน่าปวดหัวเยอะนัก การแก่งแย่งชิงดี การสวมหน้ากากเข้าหากัน การโกหกหลอกลวง และการแข่งขันที่ไร้ความหมาย

                ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกคนย่อมมีส่วนที่ยังเป็นเด็กอยู่ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าจะมีมาก หรือมีน้อยและเลือกที่จะแสดงออกมาถูกเวลาหรือไม่ 

                เด็ก ในสักวันหนึ่งต้องเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แต่ผู้ใหญ่ไม่มีวันจะกลับเป็นเด็กได้ เพราะเช่นนั้น หากเป็นข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะบอกเด็กว่า “ไม่ต้องรีบโตหรอก เป็นเด็กก็ทำตัวให้สมกับเป็นเด็กไปนานๆ เพราะหากโตแล้วเรามีเรื่องที่ต้องคิดอีกมากมาย ทั้งเครียด ทั้งเหนื่อย หากเรายังมีเวลาก็ต้องรักษาเวลาที่ยังมีไว้และใช้มันอย่างคุ้มค่าที่สุด”

                เพราะฉะนั้นข้าพเจ้าก็จะยังคงความเป็น “เด็ก” ไปเช่นนี้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม ที่ข้าพเจ้าจะเก็บมันลงใส่ส่วนลึกๆสักส่วน

เอนทรี่นี้เพื่อแกนะตูดดี้ที่รัก (ฟิค เคมxเบียเพิ่งไปได้สามหน้า โฮก)

ลงภาพสเกชต์นะฮร้า ที่เห็นดำๆคือสแกนจากสมุดแล้วสันสมุดมันเป็นเงา หากอยากลงสีสงสัยต้องกรีดกระดาษออก =___= ซึ่งนังเหมียวเสียดายจึงไม่ทำ