[APH Fan Fiction]US/UK My Ecstasy - Story 1

posted on 30 Aug 2009 21:44 by anonymouslycat in FanFiction

WARNING: เนื้อหาในเอนทรี่นี้มีความเกี่ย;ข้องกับการ์ตูนเรื่อง Axis Power Hetalia ซึ่งจำลองตัวละครมาจากประเทศต่างๆ แต่ไม่ได้กล่าวถึงผู้คนหรือเหตุการณ์ในโลกความเป็นจริง ซึ่งบางท่านอ่อนไหวในเนื้อหา จึงจำต้องนั่งเทียนเขียนคำเตือนมาไว้ ณ ที่นี้ ว่าหากรับไม่ได้ จง ปิด ขอบพระคุณ แกร๊ย

WARNING2: เนื้อหาในเอนทรี่นี้เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียกว่าYAOIหรือชาย รัก ชาย จขบมิต้องการให้มีเกรียนเข้ามาคอมเมนท์อะไรก็ตามที่เป็นการตำหนิ ติเตียน ด่า YAOI หรือบางทีแค่ใส่ไอคอนโดยไม่พิมพ์อะไร ชื่อก็ไม่ทิ้งไว้ หากต้องการคอมเมนท์นิยายในแง่ของพล็อตหรือการใช้ภาษาจขบไม่ว่า แต่กรุณาอย่าตำหนิเรื่องที่มันเป็นYAOI เช่นนั้นแล้วผู้ใดก็ตามที่เกลียดYAOI กรุณาปิดบล็อคนี้ ไม่ต้องคึอมเมนต์อะไรทั้งนั้น ถือเสียว่าหลงเข้ามา ปิด ไป เถอะ

Prologue- http://anonymouslycat.exteen.com/20090830/aph-fan-fiction-us-uk-my-ecstasy-prologue

Story1- http://anonymouslycat.exteen.com/20090830/aph-fan-fiction-us-uk-my-ecstasy-story-1-2

Story2-  http://anonymouslycat.exteen.com/20090830/aph-fan-fiction-us-uk-my-ecstasy-story-2

Story3- http://anonymouslycat.exteen.com/20090830/aph-fan-fiction-us-uk-my-ecstasy-story-3  

 

 

Story1- My Birthday Wish

 

เสียงฝนที่เทกระหน่ำทำให้ประสาทการได้ยินเสียงด้านชา ปืนยาวในมือถูกชี้ไปยังบุคคลเบื้องหน้า เพียงแค่ออกแรงนิดเดียว เขาก็จะชนะ 

           ชนะแล้วอย่างไรเล่า ก็ไม่ได้อัลเฟรดคืนมา ก็ไม่อาจเรียกสิ่งที่หายไปให้กลับมาอยู่ดีไม่ใช่หรือ... คิดแล้วมือก็สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ 

           ทั้งที่เหนี่ยวไกมาไม่รู้เท่าไร แต่ทำไมถึงทำไม่ได้ 

           เขารู้ดี เขาฆ่าอัลเฟรดไม่ลง...

             สุดท้ายจึงได้แต่ทรุดลงกับพื้น และคร่ำครวญ อยากขอร้อง อยากกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงออกมา... อย่าทิ้งฉันไป คำที่ค้างในลำคอ 

           เพราะรักมาก... มากที่สุด จึงเจ็บมาก และไม่อาจลืม

            ทั้งที่นายเคยยิ่งใหญ่ขนาดนั้นแท้ๆกล่าวจบก็เดินจากไป เขาได้เพียงมองตามแผ่นหลังที่กว้างกว่าเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ พยายามเอื้อมมือคว้าแต่กลับสุดเอื้อม

            ไม่อยากโดดเดี่ยวอีกแล้ว

            เสียงนาฬิกาปลุกบนหัวเตียงช่างยียวนกวนประสาทคนจะหลับนอนชวนให้นำไปโยนทิ้ง ทว่าแม้จะเกลียดเสียงนั้นเข้าไส้เพียงไรอาเธอร์ก็ยังฝืนลืมตาตื่น ก่อนตบเบาๆให้มันหยุดแผดร้อง ยกแขนเสื้อซับเหงื่อชื้นซึ่งผุดออกมาบริเวณใบหน้า

            ฝันอะไรไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว...

            ยันกายขึ้นจากเตียงก่อนกุมขมับ ไม่แปลกใจสักนิดที่ฝันแบบนั้น วันนี้มีประชุม... แถมประธานการประชุมยังเป็นหมอนั่น

            พร้อมออกเดินทางรึยังฮันนี่ แอ๊ฟ เสียงที่กวนประสาทยิ่งกว่าเสียงนาฬิกาปลุกถูกหยุดลงด้วยการปาหนังสือใกล้มือเข้าใส่

            หนวกหูโว้ย ฟรานซิส ตะคอกเสร็จก็ลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวจากราวตากเตรียมเดินเข้าห้องน้ำ

            ใจร้ายง่า คุณพี่อุตส่าห์มารับแต่เช้า

            ไม่ได้ขอเฟ้ย ด่าเข้าให้ฐานทำเสียงโอดครวญกวนเบื้องล่าง ก่อนจะกระแทกประตูห้องน้ำปิด

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมาร่างบางออกมาอีกครั้งในชุดคลุมสีแดงเลือดหมู ที่อาบเร็วเพราะอีกฝ่ายเร่งเร้ากลัวจะสาย

            สุภาพบุรุษอย่างฉันไม่สายหรอกน่าเจ้าบ้าไวน์ ปกติมีแต่นายละที่สาย วันนี้นึกครึ้มอะไรมาปลุกฉันฟะ ปกติฉันต้องไปปลุกแกไม่ใช่เรอะดวงตาคู่คมโตปราดมองยังคนที่ทำตัวผิดวิสัยอย่างอดสงสัยไม่ได้

            ก็ไม่มีอะไรหรอกน่า คุณพี่อยากเปลี่ยนบรรยากาศมั่งผิดนักรึไง ฟังแบบนั้นยิ่งผิดสังเกตใหญ่ คนที่ร้อยวันพันปีก็ไม่ยอมตื่นก่อนเก้าโมงเช้าขนาดเอาชแลงไปงัดยังไม่ยอมลุกจากเตียง จู่ๆมาตื่นเช้าเนี่ยนะ?

            นายคิดว่าฉันรู้จักนายมานานแค่ไหน ฟรานซิส สายตาจิกเชิงจับผิดทำให้คนถูกจ้องเสียวสันหลังวาบ

            ตะ... ตั้งแต่จำความได้มั้ง 

            งั้นก็เล่ามาซะว่ามีอะไรกันแน่ พอโดนจับได้ก็คิดประเมินอยู่นานว่าควรไหลต่อ เฉเปลี่ยนเรื่อง หรือตอบตามตรง แต่กว่าจะตัดสินใจได้ก็รู้ตัวว่าเว้นช่วงนานเกินไป จึงยอมเปิดปากบอกโดยดี